Crkva Ružica, smeštena na Kalemegdanu u Beogradu ima bogatu istoriju i lepotu koja je čini posebnom.
Narodno predanje svedoči da se Ružica nalazila na istom mestu gde je i danas, jer je narod poštovao izvor Svete Petke, između ostalog, zato što je njegova voda prolazila ispod temelja hrama crkve posvećene Presvetoj Bogorodici.
Veruje se da su sestre Ružica, Marica i Cveta na prostoru beogradske tvrđave podigle po jednu crkvu kao svoju zadužbinu, a crkve su potom prozvane po njihovim imenima. U narodnim pesmama Ženidba Todora Jakšića i Deoba Jakšića se pominje crkva pod ovim imenom na Beogradskoj tvrđavi.
Crkva Ružica je najstarija crkva u prestonici Srbije.
Nekada je bila barutni magacin, a kasnije je pretvorena u vojnu crkvu oko 1867. godine.
Tokom Prvog svetskog rata, crkva je teško oštećena, ali je 1925. godine ponovo osveštana nakon kompletne restauracije zahvaljujući prilozima.
Nakon obnove, desno od ulaznih vrata postavljena je spomen ploča na kojoj je između ostalog zapisano: “Za vreme svetskog rata 1914-1918 od strane austrougarske i nemačke vojske opljačkan je i porušen ovaj hram vojnički. Pod vladom kralja Srba, Hrvata i Slovenaca, Aleksandra Prvog, upravom srpskog patrijarha Dimitrija, obnovljen je hram Božiji”.
Međutim, ono što crkvu Ružicu čini jednom od najneobičnijih na svetu je luster koji je napravljen od ratnog materijala.
Luster je izgrađen od austrougarskih granata, puščanih i pištoljskih metaka, srpskih oficirskih sablji, delova vojničkih sanduka.
Ukrasi na ovom lusteru su, iznenadićete se – pravi kuršumi.
Crkva Ružica je na ovaj način simbolički odala poštovanje jednom vremenu i ljudima koji su živote izgubili za svoju domovinu, sa lusterom koji opominje da tako nešto više nikada ne sme da se dogodi.
