U celom svetu kićenje novogodišnjih jelki preraslo je u pravu umetnost, a sve je počelo u prvoj polovini 20. veka, najpre u Americi i Zapadnoj Evropi, a potom u Sobjetskom Savezu.
U Nemačkoj je postojao običaj da se na dan Adama i Eve, 24. decembra okiti drvce jabuke, koje se unosilo u kuću i kitilo kolačima. Po nekim zapisima, Maritin Luter, osnivač hrišćanske protestantske crkve u Nemačkoj, prvi je na novogodišnju jelku dodao upaljene svećice i u čast Vitlejemske zvezde takav ukras stavio na vrh. Iako je u Rusiji kićenje jelke lepo prihvaćeno i među plemstvom i među drugim stanovnicima carevine, za vreme Prvog svetskog rata, car Nikolaj II je smatrajući neumesnim ovaj običaj, uveo stroge zabrane. Ovaj dekret je važio do revolucije, a prva „društvena“ jelka okićena je 31. decembra 1917. u Mihailovskoj artiljerijskoj školi. Međutim, posle devet godina, običaj kićenja božićnog drveta je smatran „antisovjetskim”, pa je zabrana ponovo uvedena koja je trajala do 1935. kada je okićena najlepša jelka u Kremlju. Od tada je glavna novogodišnja jelka u Sovjetskom Savezu bila upravu ta u Kremlju.
Amerikanci skoro dva veka ne mogu ni zamisliti novogodišnje praznike bez svetlucavih i šarenih jelki, ali i poklona ispod nje. Jedna od najpoznatijih jelki svakako je njujorška, ispred Rokfeler centra koja se postavlja i kiti od 1931. godine. U SAD postoji i Nacionalna božićna jelka, ali se ona, osim samog vrha, ne kiti od 1979. zbog talačke krize u Iranu. Od masovne proizvodnje ukrasa, u Sjedinjenim Državama najprodavaniji su decenijama bili s pahuljicama, Deda Mrazom i sličicama zimske idile.
I ukrasi za jelku zavisili su od političkih i kulturoloških okolnosti, pa su tako grančicama, osim šarenih bombona, kolačića i lizalica, kristalnih kugli, visile kugle sa likom Staljina, sovjetskih tenkova, petokraki, Deda Mraza sa mitraljezom. Iz vremena Hruščova upamćeni su ukrasi sa traktorima, hokejašima i kosmonauti.
Srbi su posle Drugog svetskog rata umesto badnjaka kitili božićno drvo
Srbi su uvezli kićenje jelki „uvezli iz inostranstva“, najverovatnije sa Zapada, sredinom 19. veka. Iako se uglavno kitio badnjak za Božić, do najintenzivnijeg prelaska na novogodišnju jelku i napuštanja tradicije velikog hrišćanskog praznika, došlo je nakon Drugog svetskog rata, odnosno nakon „raskida sa religijom”. Božićno drvo se kitilo sa kolačima i papirnim ukrasima, a kada je industrija napredovala, u Jugoslaviji su se prozvodili kvalitetni stakleni i plastični ukrasi.
