Referendum o nezavisnosti Crne Gore održan 21. maja 2006. zvanično je okončao državnu zajednicu sa Srbijom. Prema zvaničnim rezultatima, 55,5 % građana je glasalo za odvajanje, baš na samoj granici potrebitog praga od 55 %.
Ipak, veliki broj dokaza ukazuje da je izbornu volju naroda brutalno falsifikovao režim Mila Đukanovića da bi napravio Crnu Goru kao privatnu mafijašku državu.
Dokazi o krađi glasova i manipulacijama DPS su odavno poznati javnosti
Odmah nakon referenduma pojavili su se dokazi o velikim pritiscima na građane, ali i o tome da su mnogi građani Crne Gore brisani iz glasačkih spiskova, dok su u njih dodavani građani susedne Albanije i Albanci sa Kosova i Metohije.
Evo samo nekih od primera:
Snimak kupovine glasova
– U novembru 2006. procurio je video-snimak u kojem članovi Demokratske partije socijalista (DPS) iz Zete pokušavaju da građaninu Mašanu Buškoviću ponude da plati račun za struju u zamenu za glas za nezavisnost.
Pritisak na državne službenike
– Nastavnici, policajci i drugi javni radnici bili su direktno ucjenjivani: „Ne možeš raditi za državu i glasati protiv nje“, poručio je tadašnji šef poslaničke grupe DPS Miodrag Vuković.
Bijela knjiga
– Godine 2007. objavljen je dokument od 1.290 stranica, nazvan Bijela knjiga, s detaljnim izvještajem o izbornim neregularnostima, falsifikovanju biračkih spiskova i upumpavanju glasova putem lažnih birača
Manipulisani birački spiskovi: U nekim opštinama brisani su protivnici nezavisnosti s popisa ili ubacivani “spavači” – nepostojeći birači.
Vidljiva manipulacija prognozama: Centralna izborna komisija i CeSID su namjerno objavili kontradiktorne preliminarne rezultate, izazivajući paniku kod opozicije i omogućivši DPS-u da na brzinu “ispeče” potrebnih 55 %
Upotreba državnih resursa: Sredstva budžeta potrošena su na promociju “da”, a javni servisi informisali su građane jednostrano — gotovo isključivo o “pozitivnim” efektima separacije.
Režimska mafija i privatna država
Milo Đukanović, lider DPS i premijer u to vrijeme, transformisao je državu po svom liku i naložio da ključne institucije (sudstvo, policija, tužilaštvo) budu pune njegovih poslušnika.
Nakon referenduma sve je išlo preko Milan Roćena (DPS), koji je “riješavao” bilo kakav otpor.
Privatizacije su završavale u rukama najbližih saradnika režima, koji su pljačkali državnu imovinu i sakrivali novac na off‑shore računima.
Sva važnija elektronska i štampana glasila bila su vezana za DPS, a novinari koji bi pisali kritički bivali su napadani ili tuženi.
Goran Svilanović i uslov Zapada
Bivši ministar inostranih poslova SRJ Goran Svilanović je 2011. godine, u intervjuu za časopis “Srpske novine”, otvoreno priznao pravu pozadinu podrške Zapada rušenju Slobodana Miloševića:
“Da bismo srušili Miloševića, odnosno dobili pare, morali smo svi lideri DOS‑a da se u američkoj ambasadi u Budimpešti obavežemo da će Crna Gora biti nezavisna. Sve drugo je laž.”
Time je jasno iskazao da je nezavisnost Crne Gore bila preduslov za finansijsku i političku podršku zapadnih sila 5. oktobra 2000. године.
Crna Gora se još nije oslobodila “duboke mafijaške države”
Referendum za nezavisnost Crne Gore 2006. nije bio demokratski čin volje naroda, već nasilna prevara režima Mila Đukanovića koja je pretvorila državu u privatnu mafijašku tvorevinu.
Uz nameštene biračke spiskove, ucene državnih službenika i ilegalno finasiranje kampanje, rezultate je namestila mala grupa tajkuna i političara. Čak i danas, Crna Gora i dalje nosi posljedice tog pokradenog referenduma i stvaranja mafijaške države nakon toga. Sistemska korupcija i propast institucija se i dalje vide, čak i nakon što je Milo Đukanović izgubio vlast. Mafijaši i secesionisti su tako uredili Ustav i zakone da je skoro nemoguće rešiti se “duboke mafijaške države”.
