Sahrane u Srbiji prate brojni običaji, ali mnogi od njih nemaju veze sa hrišćanskom tradicijom. Među njima su, na primer, pranje ruku po povratku sa groblja i bacanje ugljena preko glave, što su praksa koju i danas mnogi poštuju, iako nije deo crkvenih kanona.
Prema objašnjenju Srpske pravoslavne eparhije Srednjoevropske, ovaj običaj potiče iz perioda kada su Srbijom harale zarazne bolesti. Tada su građanske vlasti uvele mere dezinfekcije, pa su ljudi, po povratku sa sahrana, koristili ugljen kao simbol pročišćenja. Danas to više nije potrebno, ali je praktično pripremiti vodu i peškir za pranje ruku, naročito ako nema pristupa tekućoj vodi.
Po pravoslavnoj tradiciji, nakon dolaska sa groblja, sveštenik osvećuje vodicu u prostoriji gde je pokojnik izdahnuo i boravio pre sahrane. Ova molitva služi za zdravlje i napredak onih koji ostaju u kući. Nakon toga, okupljeni prisustvuju večeri za pokoj duše preminulog. U zavisnosti od kraja, žito, med i pogača služe se u domu ili na samom grobu.
Iz crkvene perspektive, najvažniji elementi sahrane su opelo, žito i vino. Opelo je molitva u kojoj se sveštenik obraća Bogu za oproštaj pokojnikovih grehova i spokoj njegove duše. Takođe, posebnu važnost imaju pomeni koji se obavljaju od kuće do groblja, jer su i oni deo molitvenog čina.
Mada su mnogi običaji vremenom postali deo narodne tradicije, crkva naglašava da je suština pravoslavnog ispraćaja preminulog u molitvi i duhovnom značaju, dok pojedine prakse, poput bacanja ugljena, nisu deo verskog obreda.
