U nedelju se navršilo 23 godine od smrti jednog od najvećih košarkaša nekadašnje Jugoslavije, pa i Evrope.
Bila je to prilika da se starije generacije, a i oni mlađi, prisete legendarnog Mirze Delibašića.
Hrvatski portal “Dnevno.hr”, kroz članak novinara Andrije Kačića Karlina, objavio je zanimljiv tekst o Mirzi…
Delibašić spada među legende čija se imena pamte, a nažalost se pamti i njegova tužna sudbina. Umro je 8. decembra 2001. godine, dakle, pre 23 godine u 47. godini. Ispred čuven sarajevske “Skenderije” pre nekoliko godina je postavljen spomenik jednom od najvećih evropskih košarkaša.
Delibašić je rođen u Tuzli 1954. godine i kao dete trenirao je uspešno tenis, osvojio je pionirsko prvenstvo BiH, da bi se potom zaljubio u košarku i 1968. godine postao igrač tuzlanske Slobode. Već 1971. godine s kadetskom reprezentacijom Jugoslavije osvojio titulu Evropskog prvaka, da bi samo godinu kasnije ta generacija osvojila i svetsko zlato. Mirza je odmah privukao veliku pažnju brojnih klubova, a najviše su ga želeli Partizan i Bosna. Bio je kratko u Beogradu, ali se ipak odlučio za Sarajevo i prihvatio je ponudu Bosne.
S Bosnom je Mirza dva puta osvojio naslov prvaka bivše države, jednom Kup tadašnje Jugoslavije, a 1979. godine u Grenoblu, pobedom u finalu protiv italijanskog Emersona, i titulu prvaka Evrope.
Ponuda života i porodični krah
To je bila moja zlatna godina. Lopta nije htjela nigdje „osim u koš”, govorio je Delibašić, o toj sezoni, ali tada počinju problemi, koji će ga na kraju koštati života. Naime Delibašić je doživio krah u porodici, napustila ga je supruga sa sinom, a on je obećao uzdržavanje bivše supruge i sina Darija,ali se odao alkoholu, zbog kojeg nije više bio “onaj stari” na terenu, što ga je na kraju koštalo odlaska iz Madrida.
Mirza je nakon Reala otišao u Italiju u Indesit iz Kazerte kod svog prijatelja i mentora Bogdana Tanjevića, ali tada počinju njegovi ozbiljni problemi sa zdravljem. Delibašić je doživeo moždani udar 1983. godine i završio je na Vojnoj medicinskoj akademiji u Beogradu, i njegova košarkaška karijere je tada bila gotova.
Nije mogao da hoda ni da govori, a oporavak je trajao jako dugo, no niti ta situacija ga nije sprečila da pije, te je još jednom završio u bolnici, klinički mrtav, ali su ga uspeli vratiti među žive. Mirza se ponovo oženio. Venčao se s najboljom košarkašicom Željezničara iz Sarajeva, Srpkinjom Slavicom Šukom, i s njom je dobio sina Danka.
Porok ga je koštao života
Iako je imao puno problema, košarkaški svet ga nije zaboravio, te ga je 1991. godine FIBA proglasila za jednog od najboljih evropskih igrača. Kada se raspala Jugoslavija imenovan je na mesto selektora Bosne i Hercegovine, ali je zbog sukoba s ljudima iz Saveza napustio tu funkciju. Poslednje godine života Delibašić je proveo u jednom kafiću, a alkoholizam ga je na kraju koštao života.
I onda je došla ponuda života, Kraljevski klub iz Madrida je želeo Mirzu, i 1980. počela je najbolja sezona njegovog života. Osvojio je zlato na Olimpijskim igrama u Moskvi s reprezentacijom Jugoslavije, a iduće godine je osvojio špansko prvenstvo s Realom i Svetski kup, a igrali su i u finalu Kupa pobednika kupova.
Njegov veliki prijatelj i mentor Bogdan Tanjević u jednom intervjuu o Delibašiću je rekao: “Kada sam ga, pet meseci pre smrti video poslednji put, to više nije bio Mirza Delibašić. Smanjio se, jedva da ste ga mogli pronaći u tom velikom krevetu.” Još je i ovo rekao: “Izmoren, očajan… Polumrtav. Ali je i dalje pušio kao Turčin. Umro je od bolesti koja se zove tuga. Zove se rat. Zove se Jugoslavija”.
