Izjašnjavao se kao Srbin musliman. Danas je teško razumeti poimanje vere i nacije početkom XX veka, a ako bi pokušali da ga objasnimo, ukratko savremenim rečnikom rečeno, Osman Đikić je mogao biti „faktor pomirenja na Balkanu“.
Pomalo nepravedno zapostavljen, ostavši u senci Dučića i Šantića, svojim životom predstavio je Mostar Srba, Hrvata, muslimana, Jevreja, odnosno onaj multikulturalni grad sa svom lepotom svojih različitosti, što je Mostar i bio.
Osman Đikić je bio jedan od najistaknutijih bosanskohercegovačkih pesnika svog vremena. Rođen je 1879. godine u Mostaru, gde je proveo većinu svog života. Kao bankarski službenik, Đikić je radio u Brčkom, gde je 1904. godine upoznao beogradsku glumicu Zoru Topalović. Njihova ljubav je bila posebna jer su se suočili sa mnogim preprekama, uključujući protivljenje njihovih porodica zbog religijskih i kulturnih razlika.
Đikić je napisao pesmu “Đaurko mila” kao izjavu svoje ljubavi prema Zori. Ova pesma je postala simbol njihove romantične priče. Osman se sa Zorom venčao 1905. godine u Beču. Njihova ljubav je bila toliko snažna da je prema nekim svedočenjima, Aleksa Šantić jednom prilikom rekao Đikiću: “Hrabriji si čovek od mene. Tvoja ljubav prema Zori pobijedi i vjeru i naciju i čaršiju”. Aleksa je bio zaljubljen u katolikinju, ali nije uspeo da slomi otpor porodice.
Prijateljstvo između Osmana Đikića i Alekse Šantića jedno je od najvećih između dva pesnika u istoriji književnosti Balkana. Obojica, iako su pripadali različitim kulturnim i religijskim sredinama, delili su duboko poštovanje i ljubav prema književnosti, umetnosti i svom rodnom Mostaru.
Nakon venčanja, Osman i Zora su se preselili u Mostar, ali par godina kasnije Đikić je oboleo od turbekuloze. Napustio je ovozemaljske staze svog Mostara u trideset i trećoj godini života 1912. godine, a njegova supruga Zora par meseci kasnije te iste godine. Na žalost, posle smrti su razdvojeni. Oboje su sahranjeni u Mostaru, Zora na pravoslavnom groblju Bjelušine, a Osman u Velikom carinskom haremu ispred Karađoz-begove džamije. Turbe, najviše na muslimanskom groblju izdvaja se od drugih – ime i prezime na njemu ispisani su ćirilicom.
Spomenik Osmanu Đikiću je dva puta rušen, 1941. godine srušile su ga ustaše, zatim je obnovljen po završetku Drugog svetskog rata, zatim su ga srušili pripadnici HOS-a (tzv. Hrvatske odbrambene snage). Ponovo je obnovljen nakon građanskog rata u Bosni i Hercegovini, a slova su opet ispisana ćirilicom.
Đaurko mila
Đaurko mila
Tuga me mori
Za oči tvoje
Sto suze rone
Ustašca tvoja
Prepuna raja
Ah dođi, dođi
Sred zagrljaja
Čuj kako srce
Umilno tepa
Aj dođi, dođi
Đaurko lijepa
Ah ljubim te, ljubim
Đaurko lijepa
